कृष्णामृतमहार्णवः

ॐ.

अर्चितः संस्मृतो ध्यातः कीर्तितः कथितः श्रुतः यो ददात्य् अमृतत्वं हि स मां रक्षतु केशवः. // MKम्_१ //

तापत्रयेण संतप्तं यद् एतद् अखिलं जगत् वक्ष्यामि शान्तये ह्य् अस्य कृष्णामृतमहार्णवम्. // MKम्_२ //

ते नराः पशवो लोके किं तेषां जीवने फलम् यैर् न लब्धा हरेर् दीक्षा नार्चितो वा जनार्दनः. // MKम्_३ //

संसारे ऽस्मिन् महाघोरे जन्मरोगभयाकुले अयम् एको महाभागः पूज्यते यद् अधोक्षजः. // MKम्_४ //

स नाम सुकृती लोके कुलं तेन ह्य् अलंकृतम् आधारः सर्वभूतानां येन विष्णुः प्रसादितः. // MKम्_५ //

यज्ञानां तपसां चैव शुभानां चैव कर्मणां तद्विशिष्टफलं नृणां सदैवाराधनं हरेः. // MKम्_६ //

कलौ कलिमलध्वंसिसर्वपापहरं हरिम् ये ऽर्चयन्ति नरा नित्यं ते ऽपि वन्द्या यथा हरिः. // MKम्_७ //

नास्ति श्रेयस्करं नृणां विष्णोर् आराधनान् मुने युगे ऽस्मिंस् तामसे लोके सततं पूज्यते नृभिः. // MKम्_८ //

अर्चिते सर्वदेवेशे शङ्कचक्रगदाधरे अर्चिताः सर्वदेवाः स्युर् यतः सर्वगतो हरिः. // MKम्_९ //

स्वर्चिते सर्वलोकेशे सुरासुरनमस्कृते केशवे कंसकेशिघ्ने न याति नरकं नरः. // MKम्_१० //

सकृद् अभ्यर्च्य गोविन्दं बिल्वपत्रेण मानवः मुक्तिभागी निरातङ्की विष्णुलोके चिरं वसेत्. // MKम्_११ //

सकृद् अभ्यर्चितो येन हेऌअया ऽपि नमस्कृतः स याति परमं स्थानं यत् सुरैर् अपि दुर्लभम्. // MKम्_१२ //

Nआरदः: समस्तलोकनाथस्य देवदेवस्य शार्ङ्गिणः साक्षाद् भगवतो विष्णोः पूजनं जन्मनः फलम्. // MKम्_१३ //

Pउलस्त्यः: भक्त्या दूर्वाङ्कुरैः पुम्भिः पूजितः पुरुषोत्तमः हरिर् ददाति हि फलं सर्वयज्ञैश् च दुर्लभम्. // MKम्_१४ //

विधिना देवदेवेशः शङ्खचक्रधरो हरिः फलं ददाति सुलभं सलिलेनापि पूजितः. // MKम्_१५ //

नरके पच्यमानस् तु यमेन परिभाषितः किं त्वया नार्चितो देवः केशवः क्लेशनाशनः. // MKम्_१६ //

Dहर्मः: नरसिंहो हृषीकेशः पुण्डरीकनिभेक्षणः स्मरणान् मुक्तिदो नृणां स त्वया किं न पूजितः. // MKम्_१७ //

द्रव्याणाम् अप्य् अभावे तु सलिलेनापि पूजितः यो ददाति स्वकं स्थानं स त्वया किं न पूजितः. // MKम्_१८ //

गर्भस्थितामृता वा ऽपि मुषितास्ते सुदूषिताः न प्राप्ता यैर् हरेर् दीक्षा सर्वदुःखविमोचनी. // MKम्_१९ //

Mआर्कण्डेयः: सकृद् अभ्यर्चितो येन देवदेवो जनार्दनः यत् कृतं तत्कृतं तेन सम्प्राप्तं परमं पदम्. // MKम्_२० //

धर्मार्थकाममोक्षाणां नान्योपायस् तु विद्यते सत्यं ब्रवीमि देवेश हृषीकेशार्चनाहते. // MKम्_२१ //

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोर् अमिततेजसः प्रणामं ये ऽपि कुर्वन्ति तेषाम् अपि नमो नमः. // MKम्_२२ //

Mअरीचिः: अनाराधितगोविन्दैर् नरैः स्थानं नृपात्मज न हि सम्प्राप्यते श्रेष्ठं तस्माद् आराधयाच्युतम्. // MKम्_२३ //

Aत्रिः: परः पराणां पुरुषस् तुष्टो यस्य जनार्दनः स चा ऽप्नोत्य् अक्षयं स्थानम् एतत् सत्यं मयोदितम्. // MKम्_२४ //

Aङ्गिराः: यस्यान्तः सर्वम् एवेदम् अच्युतस्याख्ययात्मनः तम् आराधय गोविन्दं स्थानम् अग्र्यं यदीच्छसि. // MKम्_२५ //

Pउलहः: परं ब्रह्म परं धाम यो ऽसौ ब्रह्म सनातनम् तम् आराध्य हरिं याति मुक्तिम् अप्य् अतिदुर्लभाम्. // MKम्_२६ //

ऐन्द्रम् इन्द्रः परं स्थानं यम् आराध्य जगत्पतिम् प्राप यज्ञपतिं विष्णुं तम् आराधय सुव्रत. // MKम्_२७ //

प्राप्नोत्य् आराधिते विष्णौ मनसा यद् यद् इच्छति त्रैलोक्यान्तर्गतं स्थानं किमु लोकोत्तरोत्तरान्. // MKम्_२८ //

ये स्मरन्ति सदा विष्णुं शङ्खचक्रगदाधरम् सर्वपापविनिर्मुक्ताः परं ब्रह्म विशन्ति ते. // MKम्_२९ //

ततो ऽनिरुद्धं देवेशं प्रद्युम्नं च ततः परम् ततः संकर्षणं देवं वासुदेवं परात् परम्. // MKम्_३० //

वासुदेवात् परं नास्ति इति वेदान्तनिश्चयः वासुदेवं प्रविष्टानां पुनर् आवर्तनं कुतः. // MKम्_३१ //

Āत्रेयः: यो यान् इच्छेन् नरः कामान् नारी वा वरवर्णिनी तान् समाप्नोति विपुलान् समाराध्य जनार्धनम्. // MKम्_३२ //

Pउलह सग्ते:

Bरह्मा: बाहुभ्यां सागरं तर्तुं क इच्छेत पुमान् भुवि वासुदेवम् अनाराध्य को मोक्षं गन्तुम् इच्छति. // MKम्_३३ //

Śअंकरः: कृते पापे ऽनुतापो वै यस्य पुंसः प्रजायते प्रायश्चित्तं तु तस्योक्तं हरिसंस्मरणं परम्. // MKम्_३४ //

न ह्य् अपुण्यवतां लोके मूढानां कुटिलात्मनां भक्तिर् भवति गोविन्दे स्मरणं कीर्तनं तथा. // MKम्_३५ //

तदैव पुरुषो मुक्तो जन्मदुःखजरादिभिः जितेन्द्रियो विशुद्धात्मा यदैव स्मरते हरिम्. // MKम्_३६ //

प्राप्ते कलियुगे घोरे धर्मज्ञानविवर्जिते न कश्चित् स्मरते देवं कृष्णं कलिमलापहम्. // MKम्_३७ //

न कलौ देवदेवस्य जन्मदुःखापहारिणः करोति मर्त्यो मूढात्मा स्मरणं कीर्तनं हरेः. // MKम्_३८ //

ये स्मरन्ति सदा विष्णुं विशुद्धेनान्तरात्मना ते प्रयान्ति भवं त्यक्त्वा विष्णुलोकम् अनामयम्. // MKम्_३९ //

गर्भजन्मजरारोगदुःख संसारबन्धनैः न बाध्यते नरो नित्यं वासुदेवम् अनुस्मरन्. // MKम्_४० //

यममार्गां महाघोरं नरकाणि यमं तथा स्वप्ने ऽपि च न पश्येत यः स्मरेद् गरुडध्वजम्. // MKम्_४१ //

हृदि रूपं मुखे नाम नैवेद्यम् उदरे हरेः पादोदकं च निर्माल्यं मस्तके यस्य सो ऽच्युतः. // MKम्_४२ //

गोविन्दस्मरणं पुंसां पापराशिमहाचलम् असंशयं दहत्य् आशु तूलराशिम् इवानलः. // MKम्_४३ //

Aगस्त्यः: स्मरणाद् एव कृष्णस्य पापसङ्घातपञ्जरम् शतधा भेदम् आयाति गिरिर् वज्रहतो तथा. // MKम्_४४ //

कृष्णे रताः कृष्णम् अनुस्मरन्तः तद् भावितास् तद् गतमानसाश् च. ते भिन्नदेहाः प्रविशन्ति विष्णुं हविर् यथा मन्त्रहुतं हुताशे. // MKम्_४५ //

सा हानिस् तन् महत् छिद्रं सा चान्धजडमूकता यन् मुहूर्तं क्षणं वा ऽपि वासुदेवो न चिन्त्यते. // MKम्_४६ //

नारायणो नाम नरो नराणां प्रसंह्य चोरः कथितः पृथिव्याम् अनेकजन्मार्जितपापसञ्चयं दहत्य् अशेषं स्मृतमात्रयैव. // MKम्_४७ //

यस्य संस्मरणाद् एव वासुदेवस्य शार्ङ्गिणः कोटिजन्मार्जितं पापं तक्षणाद् एव नश्यति. // MKम्_४८ //

किं तस्य बहुभिस् तीर्थैः किं तपोभिः किम् अध्वरैः यो नित्यं ध्यायते देवं नारायणम् अनन्यधीः. // MKम्_४९ //

ये मानवा विगतरागपरावरज्ञा नारायणं सुरगुरुं सततं स्मरन्ति ध्यानेन तेन हतकिल्बिषचेतनास्ते मातुः पयोधररसं न पुनः पिबन्ति. // MKम्_५० //

हे चित्त चिन्तय स्वेह वासुदेवम् अहर्निशम् नूनं यश् चिन्तितः पुंसां हन्ति संसारबन्धनम्. // MKम्_५१ //

आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनः पुनः इदम् एकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा. // MKम्_५२ //

स्मृते सकलकल्याणभाजनं यत्र जायते पुरुषस् तम् अजं नित्यं व्रजामि शरणं हरिम्. // MKम्_५३ //

वेदेषु यज्ञेषु तपसु चैव दानेषु तीर्थेषु व्रतेषु चैव इष्टेषु पूर्तेषु च यत् प्रदिष्टं पुण्यं स्मृते तत् खलु वासुदेवे. // MKम्_५४ //

Aउर्वः: आराधयैव नरो विष्णुं मनसो यद् यद् इच्छति फलं प्राप्नोत्य् अविकलं भूरि स्वल्पम् अथापि वा. // MKम्_५५ //

यन् नामकीर्तनं भक्त्या विलायनम् अनुत्तमम् मैत्रेयाशेषपापानां धातूनाम् इव पावकः. // MKम्_५६ //

कलिकल्मषम् अत्युग्रं नरकार्तिप्रदं नृणाम् प्रयाति विलयं सद्यः सकृत् संकीर्तिते ऽच्युते. // MKम्_५७ //

अनायासेन चा ऽयान्ति मुक्तिं केशवम् आस्रिताः तद्विघाताय जायन्ते शक्राद्याः परिपन्थिनः. // MKम्_५८ //

चतुस्सागरम् आसाद्य जम्बूद्वीपोत्तमे क्वचित् न पुमान् केशवाद् अन्यः सर्वपापचिकित्सकः. // MKम्_५९ //

यद् अभ्यर्च्य हरिं भक्त्या कृते वर्षशतैर् अपि फलं प्राप्नोत्य् अविकलं कलौ संकीर्त्य केशवम्. // MKम्_६० //

क्षीयते तु यदा धर्मः प्राप्ते घोरे कलौ युगे तदा न कीर्तयेत् कश्चिन् मुक्तिदं देवम् अच्युतम्. // MKम्_६१ //

अवशेनापि यन्नाम्नि कीर्तिते सर्वपातकैः पुमान् विमुच्यते सद्यः सिंहत्रस्तमृगैर् इव. // MKम्_६२ //

नारायणेति मन्त्रो ऽस्ति वाग् अस्ति वशवर्तिनी तथा ऽपि नरके घोरे मज्जन्तीत्य् एतद् अद्भुतम्. // MKम्_६३ //

आर्ता विषण्णाः शिथिलाश् च भीता घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः संकीर्त्य नारायङशब्दमात्रं विमुक्तदुःखाः सुखिनो भवन्ति. // MKम्_६४ //

Kऔशिकः: सकृद् उच्चारितं यैस् तु कृष्णेति न विशन्ति ते गर्भागारं गृहं मातुर् यमलोकं च दुस्सहम्. // MKम्_६५ //

क्व नाकपृष्ठगमनं पुनरावृत्तिलक्षणम् क्व जपो वासुदेवेति मुक्तिबीजम् अनुत्तमम्. // MKम्_६६ //

बुद्ध्या बुद्ध्वा वदस्वैनं हरिर् इत्य् अक्षरद्वयम् स्मरणाद् एव कृष्णस्य न पुनर्जायते क्वचित्. // MKम्_६७ //

हे जिह्वे मम निस्नेहे हरिं किं नुन भाषसे हरिं वदस्व कल्याणि संसारोदधिनौर् हरिः. // MKम्_६८ //

असारे खलु संसारे सारात् सारतरो हरिः पुण्यहीना न विन्दन्ति सारङ्गाश् च यथा जलम्. // MKम्_६९ //

कुरुक्षेत्रेण किं तस्य किं काश्या पुष्करेण वा जिह्वाग्रे वर्तते तस्य हरिर् इत्य् अक्षरद्वयम्. // MKम्_७० //

Bरह्मोवाच: असारे खलु संसारे सारम् एकं निरूपितम् समस्तलोकनाथस्य सारम् आराधनं हरेः. // MKम्_७१ //

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच् चित्तं यत् तदर्पणम् ताव् एव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ. // MKम्_७२ //

यस् तु विष्णुपरो नित्यं दृढभक्तिर् जितेन्द्रियः स्वगृहे ऽपि वसन् याति तद् विष्णोः परमं पदम्. // MKम्_७३ //

Śअङ्करः: साधु साधु महाभाग साधु दानवनाशन् यन् मां पृच्छसि धर्मज्ञ केशवाराधनं प्रति. // MKम्_७४ //

निमिषं निमिषार्धं वा मुहूर्तम् अपि भार्गव नादग्धाशेषपापानां भक्ति भवति केशवे. // MKम्_७५ //

किं तेन मनसा कार्यं यन् न तिष्ठति केशवे मनो मुक्तिफलावाप्त्यौ कारणं सप्रयोजनम्. // MKम्_७६ //

रोगो नाम न सा जिह्वा यया न स्तूयते हरिः गर्तौ नाम न तौ कर्णौ याभ्यां तत् कर्म न श्रुतम्. // MKम्_७७ //

नूनं तत् कण्ठशालूकम् अथवा ऽप्य् उपजिह्विका रोगो नाम न सा जिह्वा या न वक्ति हरेर् गुणान्. // MKम्_७८ //

भारभूतैः कार्यम् एभिः किं तस्य नृपशोर् द्विज चरणौ तौ तु सफलौ केशवालयगामिनौ ते च नेत्रे महाभाग याभ्यां सन्दृश्यते हरिः. // MKम्_७९ //

किं तस्य चरणैः कार्यं वृथासञ्चरणैर् द्विज यैर् हि न व्रजते जन्तुः केशवालयदर्शने. // MKम्_८० //

वेदवेदाङ्गविदुषां मुनीनां भावितात्मनाम् ऋषित्वम् अपि धर्मज्ञ विज्ञेयं तत्प्रसादजम्. // MKम्_८१ //

विचित्ररत्नपर्यङ्के महाभोगेन भोगिनः रमन्ते नाकनारीभिः केशवस्मरणात् फलम्. // MKम्_८२ //

अश्वमेधसहस्राणां यः सहस्रं समाचरेत् नासौ तत् फलम् आप्नोति तद्भक्तैर् यद् अवाप्यते. // MKम्_८३ //

रे रे मनुष्याः पुरुषोत्तमस्य करौ न कस्मान् मुकुलीकुरुध्वे क्रियाजुषां को भवतां प्रयासः फलं हि यत् पदम् अच्युतस्य. // MKम्_८४ //

विष्णोर् विमानं यः कुर्यात् सकृद् भक्त्या प्रदक्षिणम् अश्वमेधसहस्रस्य फलम् आप्नोति मानवः. // MKम्_८५ //

प्रदक्षिणं तु यः कुर्याद् हरिभक्त्या समन्वितः हंसयुक्तिविमानेन विष्णुलोकं स गच्छति. // MKम्_८६ //

तीर्थकोटिसहस्राणि व्रतकोटिशतानि च नारायणप्रणामस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्. // MKम्_८७ //

उरसा शिरसा दृष्ट्या मनसा वचसा तथा पद्भ्यां कराभ्यां जानुभ्यां प्रणामो ऽष्टाङ्ग ईरितः. // MKम्_८८ //

शाठ्येनापि नमस्कारं कुर्वतः शार्ङ्गपाणये शातजन्मार्जितं पापं नश्यत्य् एव न संशयः. // MKम्_८९ //

संसारार्णवम् अग्रानां नराणां पापकर्मणाम् नान्यो धर्त्ता जगन्नाथं मुक्त्वा नारायणं परम्. // MKम्_९० //

रेणुकुण्ठिगात्रस्य कणा यावन्ति भारत तावद् वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते. // MKम्_९१ //

पावनं विष्णुनैवेद्यं सुभोज्यम् ऋषिभिः स्मृतम् अन्यदेवस्य नैवेद्यं भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत्. // MKम्_९२ //

कोट्यैन्दवसहस्रैस् तु मासोपोषणकोटिभिः यत् फलं लभ्यते पुम्भिर् विष्णोर् नैवेद्य भक्षणात्. // MKम्_९३ //

त्रिरात्रफलदा नद्यो याः काश्चिद् असमुद्रगाः समुद्रगास् तु पक्षस्य मासस्य सरितां पतिः. // MKम्_९४ //

षण्मासफलदा गोदा वत्सरस्य तु जाह्नवी विष्णुपादोदकस्यैते कलां नार्हन्ति षोडसीम्. // MKम्_९५ //

गण्गाप्रयागगयपुष्करनैमिशानि संसेवितानि बहुशः कुरुजाङ्गलानि कालेन तीर्थसलिलानि पुनन्ति पापं पादोदकं भगवतः प्रपुनाति सद्यः. // MKम्_९६ //

यानि कानि च तीर्थानि ब्रह्माण्डान्तर्गतानि वै विष्णुपादोदकस्यैते कलां नार्हन्ति षोडशीम्. // MKम्_९७ //

स्नानं पादोदकं विष्णोः पिबन् शिरसि धारयन् सर्व पापविनिर्मुक्तो वैष्णवीं सिद्धिम् आप्नुयात्. // MKम्_९८ //

यथा पादोदकं पुण्यं निर्माल्यं चानुलेपनम् नैवेद्यं धूपशेषं च आरार्त्तिश् च तथा हरेः. // MKम्_९९ //

तुलस्यास् तु रजोजुष्टं नैवेद्यस्य च भक्षणम् निर्माल्यं शिरसा धार्यं महापातकनाशनम्. // MKम्_१०० //

भक्त्या वा यदि वा ऽभक्त्या चक्राङ्कितशिलाम् प्रति दर्शनं स्पर्शनं वा ऽपि सर्वपापप्रणाशनम्. // MKम्_१०१ //

साऌअग्रामोद्भवो देवो देवो द्वारवतीभवः उभयोः स्नानतोयेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति. // MKम्_१०२ //

म्लेच्छदेशे ऽशुचौ वा ऽपि चक्राङ्को यत्र तिष्ठति योजनानि तथा त्रीणि मम क्षेत्रं वसुन्धरे. // MKम्_१०३ //

शालग्रामोद्भवो देवो शैलं चक्राङ्कमण्डितम् यत्रापि नीयते तत्र वारणस्या शताधिकम्. // MKम्_१०४ //

साऌअग्रामोद्भवो देवो देवो द्वारवतीभवः उभयोः संगमो यत्र तत्र मुक्तिर् न संशयः. // MKम्_१०५ //

हरिणा मुक्तिदानीह मुक्तिस्थानानि सर्वशः स यस्य सर्वभावेषु तस्य तैः किं प्रयोजनम्. // MKम्_१०६ //

हरिर् याति हरिर् याति दस्युव्याजेन यो वदेत् सो ऽपि सद्गतिम् आप्नोति गतिं सुकृतिनो यथा. // MKम्_१०७ //

वासुदेवं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते त्यक्त्वा ऽमृतं स मूढात्मा भुङ्क्ते हालाहलं विषम्. // MKम्_१०८ //

त्यक्त्वामृतं यथा कश्चिद् अन्यपानं पिबेन् नरः तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते. // MKम्_१०९ //

स्वधर्मं तु परित्यज्य परधर्मं यथा चरेत् तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते. // MKम्_११० //

गां च त्यक्त्वा विमूढात्मा गर्दभीं वन्दते यथा तथा हरिं परित्यज्य चान्यं देवम् उपासते. // MKम्_१११ //

वासुदेवं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते तृषितो जाह्नवीतीरे कूपं खनति दुर्मतिः. // MKम्_११२ //

यथा गङ्गोदकं त्यक्त्वा पिबेत् कूपोदकं नरः तथा हरिं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते. // MKम्_११३ //

स्वमातरं परित्यज्य श्वपाकीं वन्दते तथा तथा हरिं परित्यज्य यो ऽन्यं देवम् उपासते. // MKम्_११४ //

यावत् स्वस्थम् इदं पिण्डं निरुजं करणान्वितम् तावत् कुरुष्वा ऽत्महितं पश्चात् तापेन तप्यसे. // MKम्_११५ //

यावत् स्वास्थ्यं शरीरेषु करणेषु च पाटवम् तावद् अर्चय गोविन्दम् आयुश्यं सार्थकं कुरु. // MKम्_११६ //

स्मर्यतां तु हृषीकेशो हृषीकेषु दृढेषु च अदृढेषु हृषीकेषु हृषीकेशं स्मरन्ति के. // MKम्_११७ //

यावच् चिन्तयते जन्तुर् विषयान् विषसन्निभान् तावच् चेत् स्मरते विष्णुं को न मुच्येत बन्धनात्. // MKम्_११८ //

यावत् प्रलपते जन्तुर् विषयान् विषसन्निभान् तावच् चेत् स्मरते विष्णुं को न मुच्येत बन्धनात्. // MKम्_११९ //

Sऊत उवाच: ज्ञात्वा विप्रास् तिथिं सम्यग् दैवज्ञैः समुदीरिताम् कर्तव्य उपवासश् च अन्यथा नरकं व्रजेत्. // MKम्_१२० //

क्षये वा ऽप्य् अथवा वृद्धौ सम्प्राप्ते वा दिनक्षये उपोष्या द्वादशी पुण्या पूर्वविद्धां परित्यजेत्. // MKम्_१२१ //

पूर्वविद्धां प्रकुर्वाणो नरो धर्मान् निकृन्तति संततेस् तु विनाशाय सम्पदो हरणाय च. // MKम्_१२२ //

कलावेधे तु विप्रेन्द्रा दशम्यैकादशीं त्यजेत् सुराया बिन्दुना स्पृष्टं गङ्गाम्भ इव सन्त्यजेत्. // MKम्_१२३ //

श्वदृतौ पञ्चगव्यं च दशम्या दूषितां त्यजेत् एकादशीं द्विजश्रेष्ठाः पक्षयोर् उभयोर् अपि. // MKम्_१२४ //

तस्माद् विप्रा न विद्धा हि कर्तव्यैकादसी क्वचित् विद्धा हन्ति पुरापुण्यं श्राद्धं च वृषलीपतिः. // MKम्_१२५ //

जप्तं दत्तं हुतं स्नातं तथा पूजा कृता हरेः तत् सर्वं विलयं याति तमः सूर्योदये यथा. // MKम्_१२६ //

एकादश्यां यदा ब्रह्मन् दिनक्षयतिथिर् भवेत् उपोष्या द्वादशी तत्र त्रयोदश्यां तु पारणम्. // MKम्_१२७ //

प्रतिपत्प्रभृतयः सर्वा उदयाद् उदयाद् रवेः सम्पूर्णा इति विज्ञेया हरिवासरवर्जिताः. // MKम्_१२८ //

अरुणोदयकाले तु दशमी यदि दृश्यते पापमूलं तदा ज्ञेयम् एकादश्युपवासनम्. // MKम्_१२९ //

अरुणोदयकाले तु दशमी यदि दृश्यते न तत्रैकादशी कार्या धर्मकामार्थनाशिनी. // MKम्_१३० //

चतस्त्रो घटिकाः प्रातर् अरुणोदय उच्यते यतीनां स्नानकालो ऽयं गङ्गाम्भःसदृशः स्मृतः. // MKम्_१३१ //

उदयात् प्राग् यदा विप्रा मुहूर्तद्वयसंयुता सम्पूर्णैकादशी नाम तत्रैवोपवसेद् व्रती. // MKम्_१३२ //

उदयात् प्राक् त्रिघटिका व्यापिन्य् एकादशी यदा सन्दिग्धैकादशी नाम वर्ज्या धर्मार्थनाशिनी. // MKम्_१३३ //

पुत्रपौत्रविवृद्ध्यर्थं द्वादश्याम् उपवासयेत् तत्र क्रतुशतं पुण्यं त्रयोदश्यां तु पारणं. // MKम्_१३४ //

उदयात् प्राग् द्विघटिकाव्यापिन्येकादशी यदा सङ्कीर्णैकादशी नाम वर्ज्या धर्मार्थकाङ्क्षिभिः. // MKम्_१३५ //

पुत्रराज्यविवृद्ध्यर्थं द्वादश्याम् उपवासनम् तत्र क्रतुशतं पुण्यं त्रयोदश्यां तु पारणम्. // MKम्_१३६ //

दशमीशेषसंयुक्ता गान्धार्या समुपोषिता तस्याः पुत्रशतं नष्टं तस्मात् तां परिवर्जयेत्. // MKम्_१३७ //

बह्वागमविरोधेषु ब्राह्मणेषु विवादिषु उपोष्या द्वादशी पुण्या त्रयोदश्यां तु पारङम्. // MKम्_१३८ //

एकादश्यां तु विद्धायां सम्प्राप्ते श्रवणे तथा उपोष्या द्वादशी पुण्या पक्षयोर् उभयोर् अपि. // MKम्_१३९ //

उपरागसहस्राणि व्यतीपातायुतानि च अमालक्षं तु द्वादश्याः कलां नार्हन्ति षोडशीम्. // MKम्_१४० //

शुद्धापि द्वादशी ग्राह्या परतो द्वादशी यदि विषं तु दशमी ज्ञेया ऽमृतं चैकादशी तिथिः. विषप्रधाना वर्ज्या सा ऽमृता ग्राह्या प्रधानतः. // MKम्_१४१ //

द्वादश्यां भोजनं चैव विद्धायां हर्युपोषणम् यः कुर्यान् मन्दबुद्धित्वान् निरयं सो ऽधिगच्छति. // MKम्_१४२ //

यानि कानि च वाक्यानि विद्धोपास्यापराणि तु धनदार्चापराणि स्युर् वैष्णवी न दशायुता. // MKम्_१४३ //

अथवा मोहनार्थाय मोहिन्या भगवान् हरिः अर्थितः कारयाम् आस व्यासरूपी जनार्दनः. // MKम्_१४४ //

धनदार्चाविवृद्ध्यर्थं महावित्तलयस्य च असुराणां मोहनार्थं पाषण्डानां विवृद्धये आत्मस्वरूपाविज्ञप्त्यै स्वरूपाप्राप्तये तथा. // MKम्_१४५ //

एवं विद्धां परित्यज्य द्वादश्याम् उपवासने कोटिजन्मार्जितं पापम् एकयैव विनश्यति ततः कोटिगुणं वा ऽपि निषिद्धस्येतरैर् जनैः. // MKम्_१४६ //

यद् अनादिकृतं पापं तद् ऊर्ध्वं यत् करिष्यति तत् सर्वं विलयं याति परेषाम् उपवासनात् न च तस्मात् प्रियतमः केशवस्य ममापि वा. // MKम्_१४७ //

एकादश्या ह्य् अवेधे तु द्वादशीं न परित्यजेत् पारणे मरणे चैव तिथिस् तात्कालिकी स्मृता. // MKम्_१४८ //

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थो यतिस् तथा ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो भर्तृमती तथा. // MKम्_१४९ //

अभर्तृका तथा ऽन्ये वा सूतवैदेहिकादयः एकादश्यां न भुञ्जीत पक्षयोर् उभयोर् अपि. // MKम्_१५० //

एकादश्यां तु यो भुङ्क्ते मोहेना ऽवृतचेतनः शुक्लायाम् अथ कृष्णायां निरयं याति स ध्रुवम्. // MKम्_१५१ //

विवेचयति यो मोहाच् छुक्ला कृष्णेति पापकृत् एकादशीं स वै याति निरयं नात्र संशयः. // MKम्_१५२ //

यथा गौर् नैव हन्तव्या शुक्ला कृष्णेति भामिनि एकदाश्यां न भुञ्जीत पक्षयोर् उभयोर् अपि. // MKम्_१५३ //

यानि कानि च वाक्यानि कृष्णैकादशिवर्जने भरण्यादिनिषेधे ऽपि तानि काम्यफलार्थिनाम्. // MKम्_१५४ //

कामिनो ऽपि हि नित्यार्थं कुर्युर् एवोपवासनम् प्रीणनार्थं हरेर् नित्यं न तु कामव्यपेक्षया. // MKम्_१५५ //

तस्माच् छुक्लाम् अथो कृष्णां भरण्यादियुताम् अपि प्रत्यवायनिषेधार्थम् उपवासीत नित्यशः प्रीणनार्थं हरेश् वापि विष्णुलोकस्य चा ऽप्तये. // MKम्_१५६ //

कला वा घटिका वा ऽपि अपरे द्वादशी यदि द्वादशद्वादशीर् हन्ति पूर्वेद्युः पारणे कृते. // MKम्_१५७ //

अतिरिक्ता द्वादशी चेत् स तां नोपोषयेद् यदि द्वादशद्वादशीर् हन्ति द्वादशी चातिलङ्घिता. // MKम्_१५८ //

द्वादश्याम् अतिरिक्तायां यो भुङ्क्ते पूर्ववासरे द्वादशद्वादशीर् हन्ति द्वादशीं न परित्यजेत्. // MKम्_१५९ //

द्वादशीं श्रवणोपेतां यो नोपोष्यात् सुमन्दधीः पञ्चसंवत्सरकृतं पुण्यं तस्य विनश्यति. // MKम्_१६० //

एकादशीम् उपोष्याथ द्वादशीम् अप्य् उपोषयेत् न तत्र विधिलोपः स्याद् उभयोर् देवता हरिः. // MKम्_१६१ //

पारयित्वोदकेनापि भुञ्जानो नैव दुष्यति अशितानशिता यस्माद् आपो विद्वद्भिर् ईरिताः अम्भसा केवलेनाथ करिष्ये व्रतपारणम्. // MKम्_१६२ //

न काशी न गया गङ्गा न रेव न च गौतमी न चापि कौरवं क्षेत्रं समा भूप हरेर् दिनात्. // MKम्_१६३ //

अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयायुतानि च एकादश्युपवासस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्. // MKम्_१६४ //

एकादशीसमुत्थेन वह्निना पातकेन्धनम् भस्मीभवति राजेन्द्र अपि जन्मशतोद्भवम्. // MKम्_१६५ //

नेदृशं पावनं किञ्चिन् नराणां भुवि विद्यते यादृशं पद्मनाभस्य दिनं पातकहानिदम्. // MKम्_१६६ //

तावत् पापानि देहे ऽस्मिंस् तिष्ठन्ति मनुजाधिप यावन् नोपोषयेज् जन्तुः पद्मनाभदिनं शिवम्. // MKम्_१६७ //

एकादशेन्द्रियैः पापं यत् कृतं भवति प्रभो एकादश्युपवासेन तत् सर्वं विलयं नयेत्. // MKम्_१६८ //

एकादशीसमं किञ्चित् पापत्राणं न विद्यते व्याजेनापि कृता राजन् न दर्शयति भास्करिम्. // MKम्_१६९ //

Śरी Vएदव्यास उवाच: स ब्रह्महा स गोघ्नश् च स्तेनः स गुरुतल्पगः एकादश्यां तु भुञ्जानः पक्षयोर् उभयोर् अपि. // MKम्_१७० //

वरं स्वमातृगमनं वरं गोमांसभक्षणम् वरं हत्या सुरापानम् एकादश्यां तु भोजनात्. // MKम्_१७१ //

एकादशीदिने पुण्ये भुञ्जते ये नराधमाः अवलोक्य मुखं तेषाम् आदित्यम् अवलोकयेत्. // MKम्_१७२ //

पृथिव्यां यानि पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च अन्नम् आश्रित्य तिष्ठन्ति सम्प्राप्ते हरिवासरे. // MKम्_१७३ //

Rउग्माङ्गदः: अष्टवर्षाधिको यस् तु अशीतिर् न हि पूर्यते यो भुङ्क्ते मानवः पापो विष्णोर् अहनि चागते. // MKम्_१७४ //

पिता वा यदि वा पुत्रो भार्या वा ऽपि सुहृज्जनः पद्मनाभदिने भुङ्क्ते निग्राह्यो दस्युवद् भवेत्. // MKम्_१७५ //

Dहर्मविभूषणः: प्रातर् हरिदिने लोकास् तिष्ठध्वं चैकभोजनाः अक्षारलवणाः सर्वे हविष्यान् निषेविणः. // MKम्_१७६ //

अवनीतपशयनाः प्रियासंगविवर्जिताः स्मरध्वं देवदेवेशं पुराणपुरुषोत्तमम्. // MKम्_१७७ //

सकृद् भोजनसंयुक्ता ह्य् उपवासे भविष्यथ अकृतश्राद्धनिचया जलपिण्डोदकक्रियाः. // MKम्_१७८ //

Bरह्मा: उपोष्य द्वादशीं पुण्यां सर्वपापक्षयप्रदाम् न पश्यति यमं वा ऽपि नरकान् न च यातनाम्. // MKम्_१७९ //

रटन्तीह पुराणानि भूयो भूयो वरानने न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं सम्प्राप्ते हरिवासरे. // MKम्_१८० //

द्वादशी न प्रमोक्तव्या यावद् आयुः प्रवर्तते अर्चनीयो हृषीकेशो विशुद्धेनान्तरात्मना. // MKम्_१८१ //

भक्त्या ग्राह्यो हृषीकेशो न धनैर् धरणीसुराः भक्त्या सम्पूजितो विष्णुः फलं दत्ते समीहितम्. // MKम्_१८२ //

जलेनापि जगन्नाथः पूजितः क्लेशनाशनः परितोषं प्रयात्य् आशु तृषार्तास् तु यथा जलैः. // MKम्_१८३ //

आसीनस्य शयानस्य तिष्ठतो व्रजतो ऽपि वा रमस्व पुण्डरीकाक्ष हृदये मम सर्वदा. // MKम्_१८४ //

सर्वगश् चैव सर्वात्मा सर्वावस्थासु चाच्युत रमस्व पुण्डरीकाक्ष नृसिंह हृदये मम. // MKम्_१८५ //

करावलम्बनं देहि श्री कृष्ण कमलेक्षण भवपङ्कार्णवे घोरे मज्जतो मम सर्वदा. // MKम्_१८६ //

त्राहि त्राहि जगन्नाथ वासुदेवाच्युताव्यय मां समुद्धर गोविन्द दुःखसंसारसागरात्. // MKम्_१८७ //

एतत् पुण्यं परं गुह्यं पवित्रं पापनाशनम् आयुष्यं च यशस्यं च कलिदुःस्वप्ननाशनम्. // MKम्_१८८ //

कलौ पापं कियन्मात्रं हत्यास्तेयादिसम्भवम् स्मृते मनसि गोविन्दे दह्यते तूलराशिवत्. // MKम्_१८९ //

कलौ केशवभक्तानां न भयं विद्यते क्वचित् स्मृते संकीर्तिते ध्याते संक्षयं याति पातकम्. // MKम्_१९० //

अध्येतव्यम् इदं शास्त्रं श्रोतव्यम् अनसूयया भक्तेभ्यश् च प्रदातव्यं धार्मिकेभ्यः पुनः पुनः. // MKम्_१९१ //

अधीयान इदं शास्त्रम् विष्णोर् माहात्म्यम् उत्तमम् सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमं पदम्. // MKम्_१९२ //

श्रुत्वा धर्मं विजानाति श्रुत्वा त्यजति दुर्मतिम् श्रुत्वा ज्ञानम् अवाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च गच्छति. // MKम्_१९३ //

तस्माद् इदं समाश्राव्यं श्रोतव्यं च सदैव हि कुतर्कदावदग्धेभ्यो न दातव्यं कथञ्चन. // MKम्_१९४ //

संसारविषपानेन ये मृताः प्राणिनो भुवि अमृताय स्मृतस् तेषां कृष्णामृतमहर्णवः. // MKम्_१९५ //

क्लिन्नं पादोदकेनैव यस्य नित्यं कऌएबरम् तीर्थकोटिसहस्रैस् तु स्नातो भवति प्रत्यहम्. // MKम्_१९६ //

तीर्थकोटिसहस्रैस् तु सेवितैः किं प्रयोजनम् तोयं यदि पिबेन् नित्यं साऌअग्रामशिलाच्युतम्. // MKम्_१९७ //

साऌअग्रामशिलास्पर्शं ये कुर्वन्ति दिने दिने वाञ्छन्ति करसंस्पर्शं तेषां देवाः सवासवाः. // MKम्_१९८ //

दुःसहो नारको वह्निर् दुःसहा यमकिङ्कराः विषमश्वान्तकपथः प्रेतत्वं चातिदारुणम्. // MKम्_१९९ //

विचिन्त्य मनसा ऽप्य् एवं पातकाद् विनिवर्त्तयेत् स्मरणं कीर्तनं विष्णोः सदैव न परित्यजेत्. // MKम्_२०० //

Śरी Vएदव्यासः: अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभीषिताः नश्यन्ति सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्य् अहम्. // MKम्_२०१ //

सकृद् उच्चारितं येन हरिर् इत्य् अक्षरद्वयम् बद्धः परिकरस् तेन मोक्षाय गमनं प्रति. // MKम्_२०२ //

एवं ब्रह्मादयो देवा ऋषयश् च तपोधनाः कीर्तयन्ति सुरश्रेष्ठं देवं नारायणं प्रभुम्. // MKम्_२०३ //

किं तस्य दानैः किं तीर्थैः किं तपोभिः किम् अध्वरैः यो नित्यं ध्यायते देवं नारायणम् अनन्यधीः. // MKम्_२०४ //

नित्योत्सवो नित्यता च नित्यश्रीर् नित्यशो जयः येषां हृदिस्थो भगवान् मङ्गलायतनो हरिः. // MKम्_२०५ //

जीवंश् चतुर्दशाद् ऊर्ध्वं पुरुषो नियमेन तु स्त्री वा ऽप्य् अनूनदशकं देहं मानुषम् आर्जते. // MKम्_२०६ //

चतुर्दशोर्ध्वजीवीनि संसारश् चादिवर्जितः अतो ऽवित्त्वा परं देवं मोक्षाशा का महामुने. // MKम्_२०७ //

आचतुर्दशमाद् वर्षात् कर्माणि नियमेन तु दशावराणां देहानां कारणानि करोत्य् अयम् अतः कर्मक्षयान् मुक्तिः कुत एव भविष्यति. // MKम्_२०८ //

समानां विषमा पूजा विषमाणां समा तथा क्रियते येन देवो ऽपि स्वपदाद् भ्रश्यते हि सः. // MKम्_२०९ //

वित्तं बन्धुर् वयः कर्म विद्या चैव तु पञ्चमी एतानि मान्यस्थानानि गरीयो यद् यद् उत्तरम्. // MKम्_२१० //

गुणानुसारिणीं पूजां समां दृष्टिं च यो नरः सर्वभूतेषु कुरुते तस्य विष्णुः प्रसीदति. // MKम्_२११ //

यथा सुहृत्सु कर्तव्यं पितृशत्रुसुतेषु च तथा करोति पूजादि समबुद्धिः स उच्यते. // MKम्_२१२ //

तिर्यक्पुण्ड्रं न कुर्वीत सम्प्राप्ते मरणे ऽपि च न चान्यन् नाम विब्रूयात् परं नारायणादृते. // MKम्_२१३ //

नैवेद्यशेषं देवस्य यो भुनक्ति दिने दिने सिक्थे सिक्थे भवेत् पुण्यं चान्द्रायणशताधिकम्. // MKम्_२१४ //

ऊर्ध्वपुण्ड्रम् ऋजुं सौम्यं ललाटे दृश्यते स चण्डालो ऽपि शुद्धात्मा पूज्य एव न संशयः. // MKम्_२१५ //

अशुचिर् वा ऽप्य् अनाचारो मनसा पापम् आचरन् शुचिर् एव भवेन् नित्यम् ऊर्ध्वपुण्ड्रान्कितो नरः. // MKम्_२१६ //

ऊर्ध्वपुण्ड्रविहीनस्य श्मशानसदृशं मुखम् अवलोक्य मुखं तेषाम् आदित्यम् अवलोकयेत्. // MKम्_२१७ //

यज्ञो दानं तपश् चैव स्वाध्यायः पितृतर्पणम् व्यर्थं भवति तत् सर्वम् ऊर्ध्वपुण्ड्रं विना कृतम्. // MKम्_२१८ //

गोपीचन्दनलिप्ताङ्गो यं यं पश्यति चक्षुषा तं तं शुद्धं विजानीयान् नात्र कार्या विचारणा. // MKम्_२१९ //

आस्फोटयन्ति पितरः प्रनृत्यन्ति पितामहाः वैष्णवो ऽस्मत्कुले जातः स नः सन्तारयिष्यति. // MKम्_२२० //

जीवितं विष्णुभक्तस्य वरं पञ्चदिनान्य् अपि न तु कल्पसहस्रैस् तु भक्तिहीनस्य केशवे. // MKम्_२२१ //

किं तेन जातमात्रेण भूभारेणान्नशत्रुणा यो जातो नार्चयेद् विष्णुं न स्मरेन् नापि कीर्तयेत्. // MKम्_२२२ //

यो ददाति द्विजातिभ्यश् चन्दनं गोपिमर्दितम् अपि सर्षपमात्रेण पुनात्य् आसप्तमं कुलम्. // MKम्_२२३ //

ज्ञानी च कर्माणि सदो ऽदितानि कुर्याद् अकामः सततं भवेत्. // MKम्_२२४ //

अतीतानागतज्ञानी त्रैलोक्योद्वरणक्षमः एतादृशो ऽपि ना ऽचारं श्रौतं स्मार्तं परित्यजेत्. // MKम्_२२५ //

यद् एव विद्यया करोति श्रद्धयोपनिषदा सद् एव वीर्यवत्तरं भवति. // MKम्_२२६ //

कुर्वन् एवेह कर्माणि जिजीविषेच् छतं समाः एवं त्वयि नान्यथेतो ऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे. // MKम्_२२७ //

आचारश् चैव साधूनाम् आत्मनस् तुष्टिर् एव च वेदप्रणिहितो धर्मो ह्य् अधर्मस् तद्विपर्ययः. // MKम्_२२८ //

निष्कामं ज्ञानपूर्वं तु निवृत्तम् इह चोच्यते निवृत्तं सेवमानस् तु ब्रह्माभ्येति सनातनम्. // MKम्_२२९ //

इति कृष्णामृतमहार्णवः समाप्तः